จากใจ - 11:52, 2008-May-6

เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน

เวลาเปลี่ยนใจคนเราก็แปรเปลี่ยนไป จากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่ง หากแท้จริงแล้ว คนเรา ปกป้องตัวเองจากความผิดหวังทั้งปวง

บางครั้งหัวใจคนเราก็อ่อนล้า เกินเยียวยา บ้างครั้งก็หวั่นไหวตามคลื่นลม ยากเกินจะฝืนบิน จึงต้องเลือกจะหยุดหัวใจ เพียงเพื่อหลบสายลม ที่โหมกระหน่ำ

ชีวิต มีอะไรมากมายในคำนั้น หากชีวิต ก็มีหัวใจ หัวใจที่เต็มเปี่ยม หากชีวิต อยู่โดยไร้หัวใจ เพียงมันว่างเปล่า เราจะยืนอยู่ได้อย่างไร

หัวใจอันบอบบาง ที่ถูกพัดโหมกระหน่ำซ้ำๆ ทุกๆ วินาที ย่อมมีวันที่อ่อนล้า จะต้านทานได้อีกสักกี่ฝนกี่หนาว

อีกกี่ครั้งที่จะมีแรงฟันฝ่า อีกกี่ครั้งที่จะมีแรงต้านทาน ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ จะหมดแรงบินต่อไป

อยู่มาถึง 28 ฝน 28 หนาว เหนื่อยล้ามา มากมาย เกินกำลัง พายุที่พัดกระหน่ำ ตั้งแต่ เริ่มจำความได้ พัดซ้ำๆ จน อยากยอมแพ้ไปหลายครั้ง หลายคนเป็นพายุ ที่ ตายจากไปแล้ว หลายคนยังอยู่ หลายคนเข้ามาใหม่ ยังคงพัดซ้ำวนเวียนเรื่อยไป อย่างไม่หยดหย่อน เคยรู้บ้างไหม ต้นกล้าต้นนี้ อ่อนล้า ที่จะเติบโตขึ้น ท่ามกลางพายุในใจ

ด้วยกรรมใดก็แล้วแต่นั้น..ทำให้ฉัน เหนื่อยล้าขนาดนี้ เพียงแค่ช่วงจัวหวะชีวิตหรือไร ไม่มีใครบอกได้ อยากบอกว่าเหนื่อยล้าเต็มที

ห้องความรู้สึก - 11:49, 2008-May-6

ทุกคนคงมี ห้องๆ หนึ่ง ที่เก็บความทรงจำทุกอย่างของตัวเองเอาไว้ในนั้น หลายคน อาจจะ เปิดประตูมองเข้าไปในห้อง แล้วยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้มองเห็นสิ่งที่สวยงามที่เราเก็บเป็นความทรงจำดีๆไว้ข้างใน แล้วก้าวเดินต่อไปอย่างมีความสุข หรือบางคน เปิดประตูเดินออกมาและไม่เคยมองย้อนกลับ ที่ห้องนั้นอีก แม้จะมีความจำเป็นมากแค่ไหน ก็จะไม่หันกลับมามองอีกเลย และจะเดินก้าวต่อไปเพื่อเปิดประตูบานอื่น และทำสิ่งที่สวยงามร่วมกับเจ้าของบานประตูใหม่แห่งนั้น ในขณะที่อีกหลายๆ คน กำลังพยายามจะเปิดประตูห้องออกมา แต่ต้องใช้เวลาในการพยายามเปิดมันออกมามากแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำได้ซักครั้ง เพราะเมื่อหันมองย้อนกลับไปในห้องนั้น ก็

พบแต่สิ่งที่คิดว่ามีความสุขมากที่สุดแล้ว และก็ได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่เราถึงจะเดินออกไปจากห้องนี้ได้ซักที อีกหลายต่อหลายคน อาจจะมีแต่ห้องที่ว่างเปล่า สีขาวบริสุทธิ์ ไม่เคยมีใครพยายามที่จะเปิดประตูเข้ามา หรือ คนในห้องนั้น พยายามที่จะเปิดประตูออกไป มองหาใครซักคนที่ผ่านมาและมาทำให้ ห้องนี้มีสีชมพู
เรา ครั้งนึงเคยอยู่ในห้องสีขาว ที่มีแต่ความสุข และไม่เคยหาทางที่จะเปิดประตู และทำให้ห้องของเรากลายเป็นสีชมพู แต่ ใครบางคน ก็ ก้าวเข้ามา พยายามที่จะเปิดประตูห้องให้ได้ แม้จะต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนก็ตาม เค้าพยายาม หา กุญแจที่ดีที่สุดมาเปิดประตูบานนี้ให้ได้ เค้า หา ทุกคำพูดที่ สวยงาม มาบอกที่หน้าประตู เสมอ และ เค้าก็คอย ส่งความรู้สึกผ่านเข้ามา จนทำให้ ประตูบานนั้น ค่อยๆละลายหายไปทีละน้อย ทีละน้อย และ ทำให้ เรา กับ เค้า ได้ วาดภาพและตกแต่งห้องเป็นสีชมพูไปพร้อมกัน